Nadiye Ana için

Dünyaya gelişimin yirmi yedinci yıl dönümü.

Dostlarımdan aldığım birçok güzel dilek ile yeni yaşıma girdiğim için mutluyum.

Bir kez daha umut bulutu içindeyim.

Çamlıhemşin’de, zorunlu hizmetle meslek hayatıma atıldığım sürecin son dönemi. Buradaki hayatım ikinci yılına yaklaşıyor. Öylesine güzel bir kasabadayım ki, böylesine yerlerin hikâyelerde olabileceği hissi içimdeki yeri fazlasıyla koruyor.

Vadideki hayatım adına kaleme almak istediklerim var. Yaşanmışlıkların detaylarını zaman içinde kaybetmek istemiyor bir yanım.

Bugün, öğleden sonra aldığım kötü bir haberleyse, üzgünüm. Masallarda anlatılabilecek Çamlıhemşin’in kahramanlarından birini kaybettik çünkü.

İlk iş yerim, evime yaklaşık bir kilometre uzaklıkta prefabrik bir yerdi. Her sabah erkenden, tek bir caddede, on – on beş dakikalık yürüyüşlerle başlıyordum güne. Evimden caddeye açılan yokuşu inerken tanışmış olmalıydım Nadiye Ana ile…

Gülen gözleri, candan yaklaşımını anında dokunuyordu ruhunuza. Birbirinden güzel dilekleri ve duaları ile selamlıyordu sizi. Böylelikle güne, yüzünüzde mutlu bir ifade ve iyi duygularla başlıyordunuz. Paylaşıyordunuz o temennileri… Çoğaltmak istiyordunuz… Karşılıksız iyi olanda buluşuyordunuz…

Ne yapabilirim, diye soruyorsunuz yeri geldiğinde kendinize. Dünyayla böylesine barışık bir büyüğünüzü tanımak, gençliğinize, koyulduğunuz yola da güven ve güç katıyordu.

Sıcak ve nemli yaz günlerinin ılık akşamüzerlerinde bazen onu balkonda görüyordum. 2010 yazının sonuna doğru, oturup sohbet edelim istedim. O ise, kendi değişiyle “uşaklarını” bekliyordu, heyecanlıydı. Takip eden günlerde, gözleri daha bir gülüyordu konuklarıyla.

Geçtiğimiz aylarda bana yaşını bilip bilmediğimi sordu, bir paket fındık armağan ederken. Bir tahmin yürütemedim. Yaşını söylediğinde de inanamadım. Nadiye Ana’yı, yaşsız tanıdım, bildim ve sevdim.

Bir iki hafta önce, bakkala doğru inerken Nadiye Ana geldi hatırıma. Merak ettim ve akrabalarını ziyarette olduğunu tahmin ettim. Gerçekten de öyleydi; ama ne yazık ki, kısa bir süre sonra üzücü haberler geliverdi.

25 Şubat sabahı iyi olduğu yönünde aldığımız haberle sevinmiştik, 26 Şubat öğleden sonrasına dek.

Çamlıhemşin’in başı sağ olsun.

Nadiye Ana’ya olan hayranlığımı ve teşekkürümü de ifade etmek isterim. Onun kocaman bir kalbi vardı. Bizleri çok sevdi, biz de onu çok sevdik… Belirttiğim gibi, öykülerde anlatılan, çocuklara, gençlere, 7’den 77’ye herkese sevgiyi öğreten bir kahramandı Nadiye Ana…

Böylesi kayıplar da, Çamlıhemşin’den bir başka ayrılık demek. Bize kalan ise, bir kez daha tüm bu güzelim yaşanmışlıkları taşımak, hayatımıza yansıtmak ve yaşatmak oluyor…

Bu makale 604 kez okundu